Het is een feest om een blad als Ik ook van jou te mogen maken.
En bij een feest horen cadeautjes. Dan bedoel ik niet dat we nu op de site cadeaus weg gaan geven, maar dat er bij het maken soms gratis presentjes toegeschoven worden.

Laat ik bij het begin beginnen. Je begint met het maken van zo’n blad omdat je vindt dat het hoog tijd is dat er een blad over de liefde komt. Dat is de eerste reden. Maar je doet het ook omdat je nieuwsgierig bent. Dat zal iedere journalist, iedere media-maker, iedere hoofdredacteur, onderschrijven. Je bent nieuwsgierig naar het onderwerp, je wilt er meer van weten, en dus ga je interviewen, nadenken, schrijven en … dan heb je zomaar een blad gemaakt.

Het meest nieuwsgierig voor Ik ook van jou was ik naar het interview met Sue Johnson. Ik had al zoveel over haar gelezen, en van haar gezien dat ik nogal blij was toen de redactie suggereerde dat ik haar mocht interviewen. Dat was cadeautje nummer 1. Het werd een prachtig en eerlijk gesprek via Skype. Ze blijkt een buitengewoon innemend, aardig en heel intelligent mens te zijn die heel veel te melden heeft. Over de inhoud hoef ik hier niet veel te schrijven; dat staat wel in het magazine. Maar waar mij het om gaat is het cadeautje.

Sue Johnson vergelijkt de manier waarop liefdeskoppels met elkaar om gaan vooral met dansen. Dat kan goed gaan, dat kan verkeerd uitpakken, maar het is de truc om met elkaar over dat dansen te praten en zo weer de juiste passen te gaan maken. En ze zegt onder andere dat mensen veranderen, maar dat dat voor een relatie geen probleem hoeft te zijn. Dat het daardoor mogelijk is om meerdere keren op dezelfde persoon verliefd te worden. Ik doe haar in dit tijdsbestek te kort, maar de rest is in haar boeken en in Ik ook van jou uitgebreider en beter te lezen. Waar het mij nu om gaat is dit: tijdens het uitwerken van het interview nam ik even pauze om Facebook te checken. En een goede vriend van mij postte dit filmpje. Met daarbij alleen maar de tekst: “Goedemorgen”.

Nu kende ik de zanger niet, en het liedje had ik ook nog nooit gehoord. Maar ik was verbijsterd. En had tranen in mijn ogen. Want dit lied was PRECIES, maar dan ook PRECIES wat Sue Johnson zei in het interview. Wij hadden 3 uur zitten skypen, maar deze Ben Platt wist de kern te raken in een video van 4 minuut 38. En dan niet alleen in de tekst, maar ook in beeld. De dans die de twee uitvoeren, en de prachtige montage waarin het stel elkaar soms wel en soms niet weet te bereiken… is right on spot.

Het was en is een cadeau voor me, deze song, dit filmpje.
Het interview is er beter van geworden, het hele blad. Ik ben er zeker van. En natuurlijk heb ik het filmpje naar Sue gestuurd met deze tekst:

This week I heard this song (and saw the clip) and I thought: this tells EXACTLY what you say. Also the metafor in the clip in dancing etc, but especially the phrase: Grow as we go. I thought: Maybe you can use it? Haar antwoord liet niet lang op zich wachten: “I LOVE this, Peter. I LOVE it!” Ja, dat is het. Een cadeautje. Op het juiste moment, van de liefde zelf gekregen.

Peter van Dijk

Hoofdredacteur Ik ook van jou