‘Ik hou niet van katten, maar voor jou maak ik een uitzondering.’

Liefdesverdriet om een stinkende oude dweil; het bestaat. Sinds drie dagen woon ik samen. Bij het uitzoeken van zijn inboedel kwamen er dingen voorbij die zo klinkklaar in de prullenbak thuis hoorden als een hondendrol op de stoep. Zo zweefde een lepel met een verbleekt plastic handvat al boven de bak, toen ik een piepstem achter me hoorde: ‘Dat was mijn allereerste lepel, uit mijn studententijd.’ Diezelfde stem – een octaaf hoger dan normaal – hoorde ik toen ik voorzichtig een dweil tussen duim en wijsvinger richting de deur sleepte als ware het een explosief dat je maar beter niet aan kon raken. ‘Niet mijn dweil! Zonder die dweil was ik aan lager wal geraakt. Zonder was ik verslonst, had ik ziektes opgelopen en had jij mij niet leren kennen.’ Ik keek om mij heen, me afvragend hoe die dweil hem van verslonzing had weten te redden zonder ooit de vloer te hebben geraakt. Maar dit was geen moment voor snedige opmerkingen, hier was een serieus afscheid gaande. De dweil werd gestreeld. Een pruillip getrokken; geen theatrale, een échte. Dit was onmiskenbaar het afscheid van een geliefde.

Het deed me beseffen: er bestaan zoveel meer soorten en vormen van liefde dan de romantische liefde waar we ons op blindstaren. Zo’n tien jaar geleden deed de Braziliaanse industrieel ontwerper Beatriz Russo al onderzoek aan de TU Delft naar liefde voor gebruiksvoorwerpen. Ze ontdekte onder meer dat de liefde voor producten dezelfde componenten heeft als liefde: passie, toewijding en intimiteit. Liefde kun je bijvoorbeeld ook voelen voor schoenen en auto’s. Dat vind ik toch een zeer verhelderend inzicht: om liefde te voelen hoeft iets niet eens een hartslag te hebben. De liefde stelt bijzonder weinig eisen. En is er altijd en overal om je heen. Om dat diep te kunnen laten doordringen tot je gevoel, is een ding zeer belangrijk: het loslaten van de illusie dat je controle hebt. Het leven loopt altijd anders dan van tevoren bedacht.

De eerste zin die ik typte aan mijn geliefde (op Tinder) was: ‘Ik hou niet van katten, maar voor jou maak ik een uitzondering.’ Ik viel als een blok voor die leuke kop op zijn profielfoto. Maar ja, die staarde verliefd naar… een kat. Ik ben allergisch voor katten, en vond ze maar kil en vies. De eerste maanden dat we aan het daten waren – en wij zelf druk in ons hoofd bezig waren met het perfecte plaatje: passen wij bij elkaar? Ga ik voor hem/haar mijn Tinderaccount verwijderen of swipe ik nog even verder? – kwam de liefde mij kopjes geven. En nu staar ik verliefd naar een afzichtelijk blauwe waterfontein die veel te veel ruimte inneemt in mijn nieuwe krappe keuken. Want kijk de kat eens lief likken eraan. 

Voor de zomerspecial Ik ook van jou sprak ik met schrijver, theatermaker en stand-up filosoof Laura van Dolron: ‘Liefde is als de zee. De namen die we eraan geven zijn slechts golfjes. Voor een vreemde kan ik dezelfde soort liefde voelen als voor mijn vriend.’

Echte liefde, het gevoel dat je iets of iemand kapot wilt knijpen, kan door zoveel om je heen vervuld worden. In die liefdeschaos moet je je maar mee laten voeren. Al hoef je daar geen antieke dweilen voor te omarmen. Laten we wel realistisch blijven.

Jasmine Groenendijk

Schrijfster en redacteur voor Ik ook van jou